ناوشکن جماران ، غول ایرانی در آبهای منطقه

نیروی دریایی در تمام دنیا به عنوان بازوی محوری هر کشور برای حفظ منافع در آبهای سرزمینی و فرا سرزمینی محسوب میشود و از این رو همواره نیرویی تجهیزات محور است که به سلاحهای بهروز نیاز دارد. جمهوری اسلامی ایران هم که از این قاعده مستثنی نبوده و با وجود فشارهایی که دشمن از ابتدای انقلاب تا امروز وارده کرده توانسته توانایی بالایی در حوزه دریایی بدست آورد و انواع شناورهای سطحی و زیر سطحی، هواناوها، مینهایی دریایی و تجهیزات مورد نیاز خود را به صورت کاملا بومی ساخته و به کار بگیرد و نیرویی که روزی بخاطر سادهترین وسایل به غرب وابسته بود را به نیرویی کاملا خودکفا تبدیل کرد. نیرویی با قدمت تاریخی، اما وابسته با وجود این که بسیاری از مورخان معتقد هستند تشکیل نیروی دریایی در ایران به زمان هخامنشیان باز میگردد، اما نیروی دریایی با شکل فعلی کار خود را از زمان حکومت افشاریان آغاز کرد؛ این نیرو با وجود داشتن جوانان بسیار متخصص تا پایان حکومت پهلوی به کشورهای غربی وابسته بود به شکلی که در نبردهایی، چون جنگ تحمیلی دشمن به دلیل دراخیتار داشتن اطلاعات از نیروی دریایی توان انجام هر فعالیتی را نداشت.